Hoe wij van ons huis een thuis hebben gemaakt zonder spaargeld!

In december 2015 gingen Sergio en ik samenwonen. We verlieten het bruisende Den Haag en vonden een plekje in de kleine Zilverstad, Schoonhoven. Eerder heb ik jullie al eens verteld over alle interieur veranderingen die ons huis heeft meegemaakt (zie hier), maar ik heb jullie nooit verteld waarom wij in Schoonhoven zijn gaan wonen en hoe we het allemaal hebben geflikt met zijn twee!

Als wij vertellen dat we ‘the big city’ hebben verlaten voor het knusse stadje waar wij nu wonen, dan weet de helft niet eens waar Schoonhoven ligt en de andere helft vraagt zich hardop af waarom wij in hemelsnaam zo ver weg zijn gaan wonen van onze familie. Laat ik die meteen even afkappen, want als ik ergens een beetje moe van werd in het begin was het steeds dat een ander ons het gevoel kon geven dat wij onze families in de steek hebben gelaten. Beide hebben wij ons rijbewijs en een auto en dat geldt ook voor onze familie en vrienden. Het is een ritje van om en nabij (oké, op ons tempo dan) 45 minuutjes en menig mens wonend in Den Haag weet dat je er soms langer over doet om van de Scheveningse Haven naar de Haagse Markt te komen, dan dat je er over doet om die 45 minuten naar ons toe te rijden.

Sergio werkt samen met een collega (die eigenlijk zijn vaderfiguur en een van zijn beste vrienden is geworden in de afgelopen jaren) en die woont in Lekkerkerk, een paar dorpen verderop. Wij kwamen daar, zoals je kunt voorstellen, heel vaak en zo leerden wij de Gemeente Krimpenerwaard kennen. We schreven ons in op de woningsite en alhoewel ik eigenlijk was vergeten dat ik had gereageerd op dit huis kregen wij in oktober 2015 een mailtje. We mochten een huis bezichtigen!

In Den Haag sta je gemiddeld 6 jaar ingeschreven wil je enigszins kans maken op een huurwoning, maar hier stonden wij pas 1 jaar en 4 maanden ingeschreven en was het meteen raak. Dat daarbij de prijzen hier ook nog een stuk gunstiger waren om te huren, maakte het voor ons wel makkelijker. Een arbeidershuisje, 4 kamers + een grote achtertuin: we waren vrijwel meteen verkocht!

Spaargeld hadden we nauwelijks. Ik had die maand daarvoor een grote tatoeage laten zetten en een dure winterjas gekregen van Sergio (€400,- what was I thinking?!) dus veel geld was er niet over. We hadden net genoeg om de huur te betalen en een paar liter verf, in de aanbieding, te kopen. Kun je het je voorstellen? Het scheelde enorm dat het huis al was voorzien van een laminaat vloer en alle muren al wit waren gespoten. We hebben heel veel van ons meubilair en uitzet gehad van familie en vrienden, daar zijn we vandaag de dag nog altijd heel dankbaar voor!

Inmiddels zijn we 3 jaar verder en hebben we van ons huisje een echt thuis weten te maken. Ook financieel doen we het een stuk beter. Zo bestaat mijn inkomen niet meer uit studiefinanciering en een bijbaan, maar doe ik een leer-werktraject tot Pedagogisch Medewerker en heb ik daarnaast van mijn hobby’s twee bedrijven weten te maken: bloggen en fotograferen! Sergio is nog steeds werkzaam bij dezelfde werkgever en is in de afgelopen jaren ook flink gegroeid. Ik ben zo dankbaar dat hij altijd onze financiële rots is geweest, daardoor heb ik altijd mogelijkheden gehad om voor mijzelf tot inzichten te komen wat betreft mijn huidige werkzaamheden.

Of we hier voor altijd willen wonen? Nee, dat niet. Wij zijn flink aan het sparen voor ons toekomstige koophuis en dromen weg bij het kijken naar fijne en vooral karakteristieke boerderijtjes met een stukje gras, maar zoals ik hierboven zei: eerst flink sparen!

Wil je meer van ons leven en ons huis zien? Ga dan even naar de Instagram pagina van Mevrouw Wiebelkont! Ik ben heel benieuwd wat jullie eerste huis was!

Liefs,
Melanie – Mevrouw Wiebelkont

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *