Waarom ben ik zo?!

Wanneer je aan iemand, die wat dichter bij mij staat, vraagt: hoe zou jij Mel nou beschrijven? Dan is daar geen juist antwoord voor te vinden. Iedere week kan mijn leven er weer anders uitzien al lukt het steeds een beetje beter om enigszins regelmaat te creëren. Toch komt het nog geregeld voor dat ik mijzelf weer eens afvraag: waarom ben ik zo?!

Wanneer de wasmachine al twee dagen staat te knipperen en ik mijzelf voorneem om vanavond écht de was op te gaan hangen.. en dan meteen ook de overige was uit de droger haal (en van de lijn, trapgat en ergens in een hoekje ook nog wat) om deze te gaan opvouwen.
Wanneer ik impulsief aan een verf project begin en er halverwege achter kom dat ik te weinig verf heb of het helemaal niet leuk vind staan om vervolgens alles weer opnieuw te verven.
Wat dacht je ervan als er iemand op zijn plaat gaat over het ijs en ik vijf minuten later keihard in lachen uitbarst óf wanneer ik een lachbui krijg in een restaurant: dat kan dus niet zachtjes en gaat gepaard met een soort van gepiep en andere tafels die zich ofwel irriteren ofwel ook in de lach schieten, maar I don’t care, zo ben ik.

Dat ik op stal aankom en mij bedenk dat de outfit die ik aanheb helemaal niet handig is en mijn jurk omhoog waait terwijl ik ondertussen met mijn nette schoenen in de paardenstront sta. Dat ik mij voorneem om orde in bepaalde zaken te brengen en ik er alleen maar een groter potje van maak zodra ik tijdens mijn orde-missie in aanraking kom met afleidingen. Dat ik mijn interesse verlies zodra er geen uitdaging meer is te vinden in een opdracht en dan simpelweg ook geen tijd meer wil steken in wat ik niet leuk vind.

Over dat laatste, daar kan ik eigenlijk best wel een reden voor vinden. Ik ben mij het laatste jaar heel bewust geworden van alles wat ik wel leuk vind en waarom ik geen tijd en energie meer wil steken in dingen die voor mij momenteel niets opleveren. Ik word er ook steeds meer van bewust dat ik vrijer wil leven, minder verplichtingen, meer doen wat ik wil en leuk vind. Ik droom er stiekem van om steeds meer te gaan bereiken met de blog en de fotografie en uiteindelijk de vrijheid te ervaren door het hebben van een eigen onderneming. Voorlopig zal dat waarschijnlijk nog niet gaan, maar je weet nooit hoe de dingen lopen in het leven. Ondertussen zal ik nog meer mijn best doen om meer regelmaat toe te passen in mijn huidige levensstijl en een beter georganiseerde huisvrouw te worden. Vanochtend greep ik namelijk weer mis in mijn sokkenlade en de hele week heb ik al twee verschillende aan.

Ergens moet ik altijd wel weer heel hard lachen om mijn manier van doen, al die regeltjes passen gewoon niet zo goed bij mij, dat wisten mijn ouders op de peuterspeelzaal al. Zodra iets niet logisch is of ik extra onnodig werk moet verrichten zie ik er het nut niet van in. Gelukkig zijn er mensen die wel heel goed zijn in al die regeldingen en huur ik later gewoon een assistent in. Grote meisjes mogen groots dromen, toch?!

Enjoy your weekend lieve allemaal!

Melanie – Mevrouw Wiebelkont

Leave a Reply