Werken op de babygroep

Werken op de babygroep

Toen ik de opleiding tot pedagogisch medewerker startte had ik nooit gedacht de inzichten te hebben die ik nu heb. Ik dacht bijvoorbeeld dat ik best ongeduldig was en nooit zou kunnen werken op de BSO (buitenschoolse opvang) door de vaak hectische en drukke omgeving of dat ik dat eeuwige ritme van de nieuwe baby’s nooit zou gaan snappen. Niets is minder waar, want ondanks dat ik ruim 8 maanden op de peutergroep heb gewerkt ben ik weer terug op de babygroep en ook draai ik mijn handen niet om voor een BSO middag.

In begin voelde de switch van peutergroep naar babygroep niet goed, ik voelde mij juist zo op mijn plek tussen de peutertjes. Dat vaste dagritme was ideaal en natuurlijk waren mijn collega en ik ook enorm goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ik de peuters nog steeds mis, kan ik gelukkig altijd even de deur opengooien voor een flinke juffenknuffel en kan ik inmiddels zeggen dat ik ook mijn draai op de babygroep weer heb gevonden en merk ik dat ik het een uitdaging vind om de baby’s te voorzien in wat hen stimuleert om te groeien en te ontdekken.

Aan alles merk ik dat ik mijn specialisme nog meer in wil gaan zetten. Niet alleen voor de kindjes op de groep, maar ook voor jullie: mijn trouwe lezers. Want desondanks wij zelf misschien geen kinderen willen en ik dus (nog) geen moeder ben, heb ik wel kennis en passie over/voor die kleine hummeltjes.
Daarbij fotografeer ik natuurlijk ook (kersverse) gezinnen en is het heel fijn om de reactie te mogen ontvangen dat de baby’s vaak zo rustig bij mij zijn. Dat ik dus in het begin dacht ongeduldig te zijn is met kinderen helemaal niet het geval. Sterker nog ik maak niet alleen hen rustig, maar andersom helpen hun mij ook mijn rust terug te vinden. Zeg nou zelf.. hoe heerlijk is het om zo een kleine baby in je armen te hebben en ze in slaap te zien vallen tijdens het drinken van hun flesje, om ze dan vervolgens héél voorzichtig over te leggen in het bedje en je op de meest rare manier de slaapkamer weer uit kruipt om niet gezien en gehoord te worden door de andere kindjes. Yes, dat ben ik haha!

Uiteraard houd ik rekening met de privacy van de kindjes en ik ga daarom ook niet vertellen over situaties op de groep. Wel kan ik jullie mijn tips als pedagogisch medewerker meegeven. Tips omtrent een huilbaby, slechte slapers of met activiteiten. Laten we vooropstellen dat dit allemaal vanuit mijn persoonlijke ervaring is en iedereen zijn/haar kindje op hun eigen manier moet kunnen opvoeden. Ook is niet ieder kinderdagverblijf hetzelfde. Wij werken volgens de visie van Marianne Riksen Walraven, maar binnen die visie heb ik mijn eigen visie en kunde sterk ontwikkeld. Een eigen thuissituatie is altijd weer anders. Ik hoop jullie vooral te kunnen inspireren!

Liefs,
Mel

Zijn jullie niet toe aan kinderen?

Zijn jullie niet toe aan kinderen?

Inmiddels 10 jaar samen en alweer ruim 4 jaar samenwonend komt de, voor leeftijdsgenoten, welbekende vraag best vaak voorbij. “Willen jullie geen kinderen? En wanneer beginnen jullie eraan? Maar je bent zo een leuke juf! Misselijk? Ja, zwanger!”

We hebben ‘de leeftijd’, we hebben een prima huisje in Schoonhoven en financieel zit het bij ons ook wel oké. We wonen dan wellicht nog niet in ons droomboerderijtje, maar hey: we hebben een dak boven ons hoofd en in ieder geval konijnen in de tuin die vrij rondhuppelen. Liefde? Ja, dat is er ook nog genoeg!

Kinderen.. die hebben wij (tot zover dat kan) bewust nog niet. Misschien willen wij die wel helemaal niet. Ik vind het echt de meest vervelende vraag ooit. Buiten het feit of we nog niet eens weten of een kindje ons ooit wel gegeven zou zijn, zijn wij er zelf nog niet aan toe en denken we er ook over na of we misschien wel nooit kinderen willen.
We genieten van het leven dat we nu hebben en ondanks dat iedereen zou zeggen dat er niet zoveel veranderd weet ik zeker dat ons huidige leven een hoop aanpassingen nodig zou hebben en dat is iets wat we nu nog niet willen. We hebben twee fantastische paardenkinderen waar we gemiddeld twee uur per dag mee bezig zijn (al dan niet per paard) en dan hebben we het geluk de taken soms nog te kunnen verdelen. We rijden motor, hebben familie en vrienden die net niet om de hoek wonen en waar we regelmatig gezellig mee doen. Minder gezellig trouwens ook want: that’s where friends are for! En daarbij zijn we zo impulsief en spontaan dat we wel eens besluiten om ergens in Friesland te eindigen. Als we maar om 6 uur thuis zijn voor de kat: ons suikerpatiëntje.

In mijn hoofd heb ik eerst een paar doelen mocht het er ooit van komen dat we toch kinderen op de wereld zouden willen zetten. Een bepaald financieel bedrag dat sowieso voor de eerste kosten apart staat en dat droomboerderijtje met ruimte genoeg om het kindje vrij te laten opgroeien bijvoorbeeld.

Ik vind mijn werk met kinderen daarentegen echt fantastisch! Zowel het werken op het kinderdagverblijf en alle prachtige gezinnen die ik voor mijn lens als fotograaf mag vastleggen. Kusjes en knuffeltjes en van die kleine handjes om je nek die mij telkens weer opnieuw laten smelten. Gezegend met woorden als: juf, wanneer kom je nou weer bij ons werken, ik mis je, mag ik nog één knuffel?
Dus ja, natuurlijk denk ik er zelf ook wel eens over na of dit ook voor mij weggelegd zou zijn. Moeder worden. Ik weet zeker dat Sergio de meest liefdevolle vader ooit zou zijn en alhoewel hij geen voetballer is, zou hij daar 100% voor veranderen mocht er een mini Ser op de wereld gezet worden en als het dan een mini me zou worden (lord have mercy), zou hij zelfs staartjes en vlechtjes maken. Ons kennende zou het in dat laatste geval eerder een prinsesje op een mini crossbike worden haha!

Goed, voor een ieder die ons de welbekende vraag wil stellen: wij weten nog niet of we ouders willen worden en daar zijn we het in ieder geval over eens. Je weet nooit hoe het leven loopt en die babykamer is al 100 keer ingericht, don’t worry. Of het er echt van gaat komen bekijken we letterlijk per dag. Ons leven is al zo mooi nu hoe het is en dat is ons alles waard <3

Liefs,
Mel

Gastblogger Samantha: een gezin met twee moeders, even voorstellen!

Gastblogger Samantha: een gezin met twee moeders, even voorstellen!

Hoi, wat leuk dat je een kijkje neemt om te weten wie ik ben!

Mijn naam is Samantha. Net als Melanie werk ik als pedagogisch medewerker en ik werk inmiddels al vijf jaar voor de zelfde kinderopvangorganisatie. Ik ben begonnen bij de buitenschoolse opvang (4-12 jaar) en werk nu al een aantal jaar met plezier op de babygroep (0-17 maanden). Elke dag werk ik nog steeds vol met liefde en passie op de babygroep. Met mijn visie sta ik volledig achter Maria Montessori: ’’Leer mij het zelf te doen’’. Dit zie je terug in mijn handelen op mijn werk maar ook zeer zeker in mijn privé leven.

Ik enorm reislustig en gelukkig voor mij heeft mijn partner de zelfde passie en willen wij dit meegeven aan onze zoon Delano. Er staan nog veel mooie reizen op ons lijstje en hopen daar binnenkort een aantal van af te kunnen strepen. Ook ben ik een onwijze dierenliefhebber en ik kan echt totaal niet tegen dierenleed, uit die gedachte ben ik inmiddels alweer 16 jaar vegetarisch en probeer ik ook geregeld veganistisch te eten. Mijn partner daar in tegen is een vleeseter. Dit vind ik geen enkel probleem en voor haar (ja, dat lees je goed) maak ik dan ook elke avond met liefde een stukje vlees klaar.

Angela & Samantha

Anno 2019 heerst er nog veel taboe en vooral negativiteit rondom het onderwerp LBGTQ (Lesbian, Bisexual, Gay, Transgender en Questioning). Dit wil ik uit de wereld helpen door open te zijn en al jullie nieuwsgierigheid te laten verdwijnen. Waarom moeten wij mensen in een bepaald hokje plaatsen? Laten wij gewoon zijn wie wij zijn, wat maakt dat hokje voor verschil? Dat heb ik zelf helaas ondervonden toen ik vertelde dat ik verliefd was op een vrouw. Veel reacties gehad met “Ooh.. Dat zie je helemaal niet aan jou!” Uhm.. Moet dat dan op mijn voorhoofd staan?

Ik ben getrouwd met Angela. Uit onze liefde is een klein wondertje geboren onze zoon Delano. Nu vormen wij een gelukkig regenboog gezin en krijgen wij steeds vaker de vraag en wie is dan de vader? Waarom moet er een vader in het spel zijn? Dat vraag ik toch ook niet aan een hetero stel ben jij wel echt de vader van jullie kind? Natuurlijk begrijp ik dat iedereen met vragen zit en zo zijn vooroordelen heeft, gelukkig zijn wij heel open en willen wij dit taboe verbreken. Heb jij een vraag of ben jij erg nieuwsgierig? Stel deze dan! Niks is te gek en ik zal alles voor jou uitleggen in de volgende blogs die ik zal gaan schrijven voor Mevrouw Wiebelkont!

Liefs,
Samantha – @FamilieTur