Officieel een trotse paardenmoeder: mijn Luus!

Officieel een trotse paardenmoeder: mijn Luus!

Zoals de meesten van jullie wel weten zorg ik al twee jaar met onwijs veel liefde voor mijn Luus. Ik vertelde jullie al eens eerder over hoe zij mij over mijn angst voor paarden heen heeft geholpen. Dit is geen snel of makkelijk proces geweest en nog word ik hier wel eens mee geconfronteerd. De angst is er gelukkig niet meer, maar de onzekerheid kan nog wel eens om de hoek komen kijken. Helemaal nu ons leven samen op zijn kop kwam te staan!

Luus en Melanie

Toen ik voor het eerst bij Luus ging kijken dacht ik dat ze de liefheid zelfe was. Ze was zo chill en mak.. achteraf bleek niets minder waar. Ze is lief, echt waar, maar ze kan ook een enorme draak met merriegedrag zijn en dat heeft ze mij al meer dan eens laten weten. Zo heeft ze mij eens een stuk over de weg gesleurd omdat ze schrok en rende ze het grasveld bij de buren op.. Was ik toen bang? Ja! Absoluut, maar meer omdat ik niet met dit gedrag om kon gaan.

Samenwerken

Ik ging trainingen met haar doen en gaandeweg kwamen we erachter waar mijn angst nou daadwerkelijk vandaan kwam. Bang om te vallen (destijds reed ik nog wel eens op haar) was ik niet, dat ze mij pijn deed of zou schoppen of bijten ook niet, maar wat dan wel? Ik was bang om de controle te verliezen. Tijdens de trainingen leerde ik hoe ik moest handelen wanneer voor Luus de spanning te hoog werd, wanneer ze schrok en eigenlijk gewoon even weg wilde uit de situatie. Ik leerde haar te kalmeren en te vertrouwen op mij en daardoor leerde ik mijzelf ook weer vertrouwen. Je kunt echt zeggen dat we een team zijn geworden!

Appaloosa Luus
“Mijn eigen clown”

De afgelopen tijd was enorm onzeker. Luus staat aan huis waar ze geboren is en momenteel zijn we met twee paardjes overgebleven. Het ene paardje maakte plaats voor het andere paardje, maar ondertussen had de eigenaresse van Luus besloten dat er een einde kwam aan de stallen. Eens was de spreekwoordelijke koek op. Zelf kon ze allang niet meer voor Luus zorgen en dus brak er een tijd met vragen aan. Wat gaan we met Luus doen? Raak ik haar kwijt? Ga ik haar overnemen?

Dat laatste was nog niet zo vanzelfsprekend. Meerdere raadde mij af dit te doen. Luus is namelijk geboren met gebreken. Zo heeft ze een slechte knie en is mij verteld dat ze een vernauwing in haar lumbale wervelkolom heeft. Kort gezegd: je weet niet hoe de toekomst loopt en dit is mede de reden dat ik een halfjaar geleden heb besloten haar niet meer op te zadelen. Maar ja, koop je een paard met gebreken en een onzekere toekomst? Ik wel!

Luus is voor mij zoveel meer dan het paard met gebreken, rijden is niet mijn hoofddoel. Zij heeft mij zo enorm laten groeien en ontdekken. Ze geeft mij plezier, zorgt ervoor dat ik iedere dag buiten kom en ik geniet intens van de band die we hebben opgebouwd. Dit kan alleen maar meer worden. Met heel veel trots (en de afgelopen dagen ook tranen) kan ik dan ook vertellen dat ik Luus voor een symbolisch bedrag mag overnemen van de eigenaresse! <3

Pippi langkous paard Luus
Onze eerste foto samen. 4 juli 2018, het begin van een nieuw leven

En nu? Hoe ziet onze toekomst er uit?

Nu ga ik op zoek naar het allerbeste plekje voor haar. Een plekje waar ze paard mag zijn, kan genieten en vooral lekker buiten mag leven. Waar ik met haar kan blijven trainen en groeien. Samenwerken op een natuurlijke basis! Ooit komt er een moment in mijn leven dat ik er wel een rijpaard bij zou willen hebben, maar voor nu hoeft dat niet en als dat moment daar is dan hebben Ser en ik er financieel voor gezorgd dat dit haalbaar is. Luus is mijn leven en mijn allerbeste vriendin. Wat kun je toch veel gaan houden van een dier!

En jij? Heb jij dieren in je leven waarvoor je dankbaar ben of heb je misschien ook wel een paard en vind je het leuk om hierover te kletsen?

Zijn jullie niet toe aan kinderen?

Zijn jullie niet toe aan kinderen?

Inmiddels 10 jaar samen en alweer ruim 4 jaar samenwonend komt de, voor leeftijdsgenoten, welbekende vraag best vaak voorbij. “Willen jullie geen kinderen? En wanneer beginnen jullie eraan? Maar je bent zo een leuke juf! Misselijk? Ja, zwanger!”

We hebben ‘de leeftijd’, we hebben een prima huisje in Schoonhoven en financieel zit het bij ons ook wel oké. We wonen dan wellicht nog niet in ons droomboerderijtje, maar hey: we hebben een dak boven ons hoofd en in ieder geval konijnen in de tuin die vrij rondhuppelen. Liefde? Ja, dat is er ook nog genoeg!

Kinderen.. die hebben wij (tot zover dat kan) bewust nog niet. Misschien willen wij die wel helemaal niet. Ik vind het echt de meest vervelende vraag ooit. Buiten het feit of we nog niet eens weten of een kindje ons ooit wel gegeven zou zijn, zijn wij er zelf nog niet aan toe en denken we er ook over na of we misschien wel nooit kinderen willen.
We genieten van het leven dat we nu hebben en ondanks dat iedereen zou zeggen dat er niet zoveel veranderd weet ik zeker dat ons huidige leven een hoop aanpassingen nodig zou hebben en dat is iets wat we nu nog niet willen. We hebben twee fantastische paardenkinderen waar we gemiddeld twee uur per dag mee bezig zijn (al dan niet per paard) en dan hebben we het geluk de taken soms nog te kunnen verdelen. We rijden motor, hebben familie en vrienden die net niet om de hoek wonen en waar we regelmatig gezellig mee doen. Minder gezellig trouwens ook want: that’s where friends are for! En daarbij zijn we zo impulsief en spontaan dat we wel eens besluiten om ergens in Friesland te eindigen. Als we maar om 6 uur thuis zijn voor de kat: ons suikerpatiëntje.

In mijn hoofd heb ik eerst een paar doelen mocht het er ooit van komen dat we toch kinderen op de wereld zouden willen zetten. Een bepaald financieel bedrag dat sowieso voor de eerste kosten apart staat en dat droomboerderijtje met ruimte genoeg om het kindje vrij te laten opgroeien bijvoorbeeld.

Ik vind mijn werk met kinderen daarentegen echt fantastisch! Zowel het werken op het kinderdagverblijf en alle prachtige gezinnen die ik voor mijn lens als fotograaf mag vastleggen. Kusjes en knuffeltjes en van die kleine handjes om je nek die mij telkens weer opnieuw laten smelten. Gezegend met woorden als: juf, wanneer kom je nou weer bij ons werken, ik mis je, mag ik nog één knuffel?
Dus ja, natuurlijk denk ik er zelf ook wel eens over na of dit ook voor mij weggelegd zou zijn. Moeder worden. Ik weet zeker dat Sergio de meest liefdevolle vader ooit zou zijn en alhoewel hij geen voetballer is, zou hij daar 100% voor veranderen mocht er een mini Ser op de wereld gezet worden en als het dan een mini me zou worden (lord have mercy), zou hij zelfs staartjes en vlechtjes maken. Ons kennende zou het in dat laatste geval eerder een prinsesje op een mini crossbike worden haha!

Goed, voor een ieder die ons de welbekende vraag wil stellen: wij weten nog niet of we ouders willen worden en daar zijn we het in ieder geval over eens. Je weet nooit hoe het leven loopt en die babykamer is al 100 keer ingericht, don’t worry. Of het er echt van gaat komen bekijken we letterlijk per dag. Ons leven is al zo mooi nu hoe het is en dat is ons alles waard <3

Liefs,
Mel

Gastblogger Samantha: een gezin met twee moeders, even voorstellen!

Gastblogger Samantha: een gezin met twee moeders, even voorstellen!

Hoi, wat leuk dat je een kijkje neemt om te weten wie ik ben!

Mijn naam is Samantha. Net als Melanie werk ik als pedagogisch medewerker en ik werk inmiddels al vijf jaar voor de zelfde kinderopvangorganisatie. Ik ben begonnen bij de buitenschoolse opvang (4-12 jaar) en werk nu al een aantal jaar met plezier op de babygroep (0-17 maanden). Elke dag werk ik nog steeds vol met liefde en passie op de babygroep. Met mijn visie sta ik volledig achter Maria Montessori: ’’Leer mij het zelf te doen’’. Dit zie je terug in mijn handelen op mijn werk maar ook zeer zeker in mijn privé leven.

Ik enorm reislustig en gelukkig voor mij heeft mijn partner de zelfde passie en willen wij dit meegeven aan onze zoon Delano. Er staan nog veel mooie reizen op ons lijstje en hopen daar binnenkort een aantal van af te kunnen strepen. Ook ben ik een onwijze dierenliefhebber en ik kan echt totaal niet tegen dierenleed, uit die gedachte ben ik inmiddels alweer 16 jaar vegetarisch en probeer ik ook geregeld veganistisch te eten. Mijn partner daar in tegen is een vleeseter. Dit vind ik geen enkel probleem en voor haar (ja, dat lees je goed) maak ik dan ook elke avond met liefde een stukje vlees klaar.

Angela & Samantha

Anno 2019 heerst er nog veel taboe en vooral negativiteit rondom het onderwerp LBGTQ (Lesbian, Bisexual, Gay, Transgender en Questioning). Dit wil ik uit de wereld helpen door open te zijn en al jullie nieuwsgierigheid te laten verdwijnen. Waarom moeten wij mensen in een bepaald hokje plaatsen? Laten wij gewoon zijn wie wij zijn, wat maakt dat hokje voor verschil? Dat heb ik zelf helaas ondervonden toen ik vertelde dat ik verliefd was op een vrouw. Veel reacties gehad met “Ooh.. Dat zie je helemaal niet aan jou!” Uhm.. Moet dat dan op mijn voorhoofd staan?

Ik ben getrouwd met Angela. Uit onze liefde is een klein wondertje geboren onze zoon Delano. Nu vormen wij een gelukkig regenboog gezin en krijgen wij steeds vaker de vraag en wie is dan de vader? Waarom moet er een vader in het spel zijn? Dat vraag ik toch ook niet aan een hetero stel ben jij wel echt de vader van jullie kind? Natuurlijk begrijp ik dat iedereen met vragen zit en zo zijn vooroordelen heeft, gelukkig zijn wij heel open en willen wij dit taboe verbreken. Heb jij een vraag of ben jij erg nieuwsgierig? Stel deze dan! Niks is te gek en ik zal alles voor jou uitleggen in de volgende blogs die ik zal gaan schrijven voor Mevrouw Wiebelkont!

Liefs,
Samantha – @FamilieTur

Roxanne: Wáááh zwanger! En nu?

Roxanne: Wáááh zwanger! En nu?

Als klein meisje wist ik het al, ik wil mama worden! Het begint met het zorgen voor je lievelingspop, maar naarmate ik ouder werd, werd ik ook wel het moedertje van de klas genoemd. Als klasgenootjes ergens mee zaten dan stond ik altijd vooraan om te helpen. Mama worden is voor mij een roeping!

Huisje, boompje, baby?
Bart en ik zijn echte high school lovers, al vanaf ons 16e zijn wij bij elkaar. Na 4 jaar in een fijn huurhuis te hebben gewoond, hebben we twee jaar geleden ons eerste koophuis samen gekocht. Ook was ons leven al een aantal jaren verreikt met ons poezenkindje Luna. Maar wanneer voel je dat je toe bent aan een kindje? En voel je dat wel echt als je er aan toe bent? Vorig jaar hebben wij de knoop doorgehakt. Ik stopte met de pil en een onzekere periode brak aan.

Geduld is een schone zaak
Van te voren weet je natuurlijk nooit hoe snel je zwanger mag raken, maar nog veel belangrijker of je überhaupt zwanger kán raken. Helaas is dit niet voor iedereen vanzelfsprekend en dit realiseer ik mij maar al te goed. Een aantal maanden verstreken ook bij ons, maar nee.. raak was het nog niet. Mijn menstruatiecyclus was flink van de kaart door mijn pilgebruik van de afgelopen 10 jaar. Dit resulteerde in een heel onregelmatige cyclus. Je begrijpt misschien wel dat dit heel lastig ‘uitrekenen’ was wanneer mijn meest vruchtbare dagen waren. Ons geduld werd flink op de proef gesteld, maar na een half jaar kwam er eindelijk een regelmatige cyclus op gang. Daarna hadden we nog maar één maand nodig en was het.. BINGO!

Baby announcement: Roxanne en Bart verwachten hun eerste kindje!

Hét moment
Het moment dat wij ontdekte dat we ontdekte dat we zwanger waren was eigenlijk heel hilarisch als ik er nu zo over na denk. Het was een normale donderdagmorgen en mijn menstruatie bleef al een paar dagen uit. Samen hadden we afgesproken dat we die donderdag een test zouden doen, maar na een aantal teleurstellingen de afgelopen maanden verwachtte we er allebei niet zoveel van. Ik sneakte al vroeg mijn bed uit, terwijl Bart nog lag te slapen. Ik deed de test en met een bonzend hart zag ik hoe de test het woordje ‘zwanger’ tevoorschijn liet komen. OH MY GOD! Ik rende met de test vanuit de badkamer richting onze slaapkamer, waar Bart nog van niets wist en nog aan het ontwaken was. Volgens mij heb ik in die minuut wel tien keer ‘oh my god’ geroepen.
“Ik ben zwanger!” zei ik. Bart: “je maakt een grapje zeker?” Ik liet hem de test zien en we hebben elkaar een hele tijd alleen maar vol ongeloof aangestaard. Ik hoor Bart nog zeggen: “maar dit was niet de bedoeling hé” met een grote smile op zijn gezicht. Het was toch echt zo ver.. wij zijn zwanger!

decemberbaby

Zwanger! En nu?
De uitgerekende datum, 25 december.. Ja, je leest het goed 1e Kerstdag. Zal het een kerstkindje worden? Wat een timing, haha! Tot de 7e week voelde ik mij prima, niet anders dan normaal eigenlijk. Totdat ik ziek begon te raken, in eerste instantie dacht ik (heel naïef, I know) dat ik een migraineaanval kreeg, maar de situatie werd eigenlijk niet beter. Zou dit dan toch die zwangerschapsmisselijkheid zijn? En inderdaad, die vier weken erna waren heel pittig. Mijn dagen bestonden uit misselijkheid en overgeven. Pas bij de 16e week knapte ik op en kwam mijn energie terug. Nu (op moment van schrijven 20 weken zwanger inmiddels) kan ik zeggen dat ik van de zwangerschap kan genieten, ik voel mij goed!

Roze wolk
‘De mooiste periode van je leven’, als ik alle mama’s om mij heen moet geloven, maar eerlijk? Ik voel hem niet zo. Niet dat ik niet onwijs blij en dankbaar ben, maar dat hele over the moon gevoel heb ik niet. Misschien komt het door de valse start met veel ziek zijn of misschien ben ik gewoon te nuchter hiervoor. Die hele roze wolk is volgens mij ook gewoon een beetje opgelegd door de maatschappij, je moét je bijna wel zo voelen. Ik zou iedere zwangere mee willen geven dat alleen jouw gevoel telt: doe waar jij je goed bij voelt en luister naar je eigen gevoel!

Roze wolk 2.0
Een van de meest gestelde vragen: “wil je het geslacht weten?” En ook een vraag die jij en je partner van te voren moeten beantwoorden. Wij waren het er meteen over eens dat we het heel graag vooraf wilde weten. Waarom? Eigenlijk puur uit gemak en natuurlijk uit nieuwsgierigheid, ik zag mijzelf niet negen maanden lang wachten op die verassing. Bij de 16 weken echo kon onze verloskundige al met volledige overtuiging vertellen dat wij een meisje krijgen! Yes it’s a girl, dus toch nog die roze wolk!

Op de helft
Op het moment dat ik deze blog voor jullie schrijf zijn we op de helft. 20 weken, best een mijlpaaltje hoor! De kleine dame houdt op dit moment een dansoptreden in mijn buik dus gezellig is het wel. Ach, zolang het maar geen karatetrappen zijn geniet ik er maar van, haha!

op de helft

Bedankt weer voor het lezen en ik houd jullie natuurlijk op de hoogte (ook via @wonenmetluna)!

Liefs van ons!

Een verlanglijstje maken voor je verjaardag? Zo doe je dat!

Een verlanglijstje maken voor je verjaardag? Zo doe je dat!

In augustus is het niet alleen een periode van (hopelijk) veel zon, vrije tijd en heerlijk lange zomeravonden, maar is het ook tijd voor een goed feestje. Miss Wiebelkont is namelijk een echt zomerkindje en wordt medio augustus (de 13e om precies te zijn voor degene die een kaartje willen sturen ;-)) alweer 24 jaar!

Van jongs af aan ben ik gewend om mijn verjaardag goed te vieren. Wij woonden in een echte volksbuurt in een laantje en einde van de zomervakantie hadden wij altijd met de hele buurt een laanfeest. Overdag stond de hele laan vaak gevuld met zwembadjes en ‘s avonds zette iedereen de partytent op en de barbecues gingen aan, voeg daar een zanger aan toe en ik had het ultieme verjaardagsfeest. Die traditie heb ik mijzelf altijd nog gegund: een écht verjaardagsfeest! De laatste jaren weliswaar zonder deejay of zanger, maar toch.

Vorig jaar op de camping toen ik werd verrast met ballonnen en slingers!

Dit jaar wilde ik niet zomaar een feestje, maar wilde ik er ook een thema aan geven: een regenboogfeest. Een soort van kinderfeestje, maar dan voor volwassenen en een grote gek zoals ik! Wat zo een regenboogfeest inhoud? Dat vertel ik jullie later, want eerst was het tijd voor een uitnodiging en een verlanglijstje. Maar wat zet je daar nou op, wat durf je te vragen?

Ik wilde niet alleen maar hebbedingetjes vragen, maar ook dingen waar ik daadwerkelijk wat mee zou doen. Ik bedacht mij van te voren waar ik op dit moment mee bezig ben of wat ik heel erg leuk vind om (al dan niet momenteel) te doen als hobby. Wat ik daarbij kon verzinnen is dat wij nu onze tuin aan het opknappen zijn, dat ik veel bezig ben met ons paardenkind en tegenwoordig ook weer aan paardrijlessen doe, dat ik ineens kan haken en dat ik graag wil kunnen naaien.

Zo ontstond onderstaand lijstje:

gekleurde kabouterkaarsen voor in de tuin
– buitenverlichting
– een hoge houten plantenbak (lang leve terrorkonijnen)
verfspuitbussen in diverse vrolijke kleurtjes
– een set om te leren haken of een boekje met patronen

Ik bedacht mij dat er ook best wat dingen zijn die ik niet zomaar durf te vragen, omdat ik dit echt te duur vind. Dus voor de mensen die een bijdrage wilden leveren maakte ik ook een overzichtelijk lijstje van wat ik daar dan van zou kopen!

– een naaimachine
– een neushoorn voor aan de muur van RICE
– servies van de oude collectie van Blond Amsterdam (die helaas niet meer in de winkel te koop is)

Bij al het bovenstaande deed ik een foto, richtprijs en een winkel of webshop waar het eventueel te koop is. Daarnaast voegde ik nog wat suggesties toe voor uitjes of belevenissen zoals paardrijden op het strand, een high tea of een creatieve workshop volgen. Nu mag niemand meer zeggen dat ze echt niet wisten wat ze voor mijn verjaardag konden geven dit jaar!

Bovenstaand klinkt misschien wat verwaand. Alsof ik niet blij ben met alles wat ik krijg?! Dat is absoluut wel het geval hoor, ik ben altijd heel tevreden met de moeite die iemand doet om iets mee te nemen voor een verjaardag. Toch komt altijd de vraag: “Wat wil je voor je verjaardag hebben?” terug en nu kunnen mensen zelf kiezen waar ze blij van worden om te geven!

Dit soort lijstjes zijn trouwens ook ideaal voor Sinterklaas of met Kerstmis! Maak jij nog verlanglijstjes?

Liefs, 
Mel

Hoe wij van ons huis een thuis hebben gemaakt zonder spaargeld!

Hoe wij van ons huis een thuis hebben gemaakt zonder spaargeld!

In december 2015 gingen Sergio en ik samenwonen. We verlieten het bruisende Den Haag en vonden een plekje in de kleine Zilverstad, Schoonhoven. Eerder heb ik jullie al eens verteld over alle interieur veranderingen die ons huis heeft meegemaakt (zie hier), maar ik heb jullie nooit verteld waarom wij in Schoonhoven zijn gaan wonen en hoe we het allemaal hebben geflikt met zijn twee!

Als wij vertellen dat we ‘the big city’ hebben verlaten voor het knusse stadje waar wij nu wonen, dan weet de helft niet eens waar Schoonhoven ligt en de andere helft vraagt zich hardop af waarom wij in hemelsnaam zo ver weg zijn gaan wonen van onze familie. Laat ik die meteen even afkappen, want als ik ergens een beetje moe van werd in het begin was het steeds dat een ander ons het gevoel kon geven dat wij onze families in de steek hebben gelaten. Beide hebben wij ons rijbewijs en een auto en dat geldt ook voor onze familie en vrienden. Het is een ritje van om en nabij (oké, op ons tempo dan) 45 minuutjes en menig mens wonend in Den Haag weet dat je er soms langer over doet om van de Scheveningse Haven naar de Haagse Markt te komen, dan dat je er over doet om die 45 minuten naar ons toe te rijden.

Sergio werkt samen met een collega (die eigenlijk zijn vaderfiguur en een van zijn beste vrienden is geworden in de afgelopen jaren) en die woont in Lekkerkerk, een paar dorpen verderop. Wij kwamen daar, zoals je kunt voorstellen, heel vaak en zo leerden wij de Gemeente Krimpenerwaard kennen. We schreven ons in op de woningsite en alhoewel ik eigenlijk was vergeten dat ik had gereageerd op dit huis kregen wij in oktober 2015 een mailtje. We mochten een huis bezichtigen!

In Den Haag sta je gemiddeld 6 jaar ingeschreven wil je enigszins kans maken op een huurwoning, maar hier stonden wij pas 1 jaar en 4 maanden ingeschreven en was het meteen raak. Dat daarbij de prijzen hier ook nog een stuk gunstiger waren om te huren, maakte het voor ons wel makkelijker. Een arbeidershuisje, 4 kamers + een grote achtertuin: we waren vrijwel meteen verkocht!

Spaargeld hadden we nauwelijks. Ik had die maand daarvoor een grote tatoeage laten zetten en een dure winterjas gekregen van Sergio (€400,- what was I thinking?!) dus veel geld was er niet over. We hadden net genoeg om de huur te betalen en een paar liter verf, in de aanbieding, te kopen. Kun je het je voorstellen? Het scheelde enorm dat het huis al was voorzien van een laminaat vloer en alle muren al wit waren gespoten. We hebben heel veel van ons meubilair en uitzet gehad van familie en vrienden, daar zijn we vandaag de dag nog altijd heel dankbaar voor!

Inmiddels zijn we 3 jaar verder en hebben we van ons huisje een echt thuis weten te maken. Ook financieel doen we het een stuk beter. Zo bestaat mijn inkomen niet meer uit studiefinanciering en een bijbaan, maar doe ik een leer-werktraject tot Pedagogisch Medewerker en heb ik daarnaast van mijn hobby’s twee bedrijven weten te maken: bloggen en fotograferen! Sergio is nog steeds werkzaam bij dezelfde werkgever en is in de afgelopen jaren ook flink gegroeid. Ik ben zo dankbaar dat hij altijd onze financiële rots is geweest, daardoor heb ik altijd mogelijkheden gehad om voor mijzelf tot inzichten te komen wat betreft mijn huidige werkzaamheden.

Of we hier voor altijd willen wonen? Nee, dat niet. Wij zijn flink aan het sparen voor ons toekomstige koophuis en dromen weg bij het kijken naar fijne en vooral karakteristieke boerderijtjes met een stukje gras, maar zoals ik hierboven zei: eerst flink sparen!

Wil je meer van ons leven en ons huis zien? Ga dan even naar de Instagram pagina van Mevrouw Wiebelkont! Ik ben heel benieuwd wat jullie eerste huis was!

Liefs,
Melanie – Mevrouw Wiebelkont