Inmiddels 10 jaar samen en alweer ruim 4 jaar samenwonend komt de, voor leeftijdsgenoten, welbekende vraag best vaak voorbij. “Willen jullie geen kinderen? En wanneer beginnen jullie eraan? Maar je bent zo een leuke juf! Misselijk? Ja, zwanger!”

We hebben ‘de leeftijd’, we hebben een prima huisje in Schoonhoven en financieel zit het bij ons ook wel oké. We wonen dan wellicht nog niet in ons droomboerderijtje, maar hey: we hebben een dak boven ons hoofd en in ieder geval konijnen in de tuin die vrij rondhuppelen. Liefde? Ja, dat is er ook nog genoeg!

Kinderen.. die hebben wij (tot zover dat kan) bewust nog niet. Misschien willen wij die wel helemaal niet. Ik vind het echt de meest vervelende vraag ooit. Buiten het feit of we nog niet eens weten of een kindje ons ooit wel gegeven zou zijn, zijn wij er zelf nog niet aan toe en denken we er ook over na of we misschien wel nooit kinderen willen.
We genieten van het leven dat we nu hebben en ondanks dat iedereen zou zeggen dat er niet zoveel veranderd weet ik zeker dat ons huidige leven een hoop aanpassingen nodig zou hebben en dat is iets wat we nu nog niet willen. We hebben twee fantastische paardenkinderen waar we gemiddeld twee uur per dag mee bezig zijn (al dan niet per paard) en dan hebben we het geluk de taken soms nog te kunnen verdelen. We rijden motor, hebben familie en vrienden die net niet om de hoek wonen en waar we regelmatig gezellig mee doen. Minder gezellig trouwens ook want: that’s where friends are for! En daarbij zijn we zo impulsief en spontaan dat we wel eens besluiten om ergens in Friesland te eindigen. Als we maar om 6 uur thuis zijn voor de kat: ons suikerpatiëntje.

In mijn hoofd heb ik eerst een paar doelen mocht het er ooit van komen dat we toch kinderen op de wereld zouden willen zetten. Een bepaald financieel bedrag dat sowieso voor de eerste kosten apart staat en dat droomboerderijtje met ruimte genoeg om het kindje vrij te laten opgroeien bijvoorbeeld.

Ik vind mijn werk met kinderen daarentegen echt fantastisch! Zowel het werken op het kinderdagverblijf en alle prachtige gezinnen die ik voor mijn lens als fotograaf mag vastleggen. Kusjes en knuffeltjes en van die kleine handjes om je nek die mij telkens weer opnieuw laten smelten. Gezegend met woorden als: juf, wanneer kom je nou weer bij ons werken, ik mis je, mag ik nog één knuffel?
Dus ja, natuurlijk denk ik er zelf ook wel eens over na of dit ook voor mij weggelegd zou zijn. Moeder worden. Ik weet zeker dat Sergio de meest liefdevolle vader ooit zou zijn en alhoewel hij geen voetballer is, zou hij daar 100% voor veranderen mocht er een mini Ser op de wereld gezet worden en als het dan een mini me zou worden (lord have mercy), zou hij zelfs staartjes en vlechtjes maken. Ons kennende zou het in dat laatste geval eerder een prinsesje op een mini crossbike worden haha!

Goed, voor een ieder die ons de welbekende vraag wil stellen: wij weten nog niet of we ouders willen worden en daar zijn we het in ieder geval over eens. Je weet nooit hoe het leven loopt en die babykamer is al 100 keer ingericht, don’t worry. Of het er echt van gaat komen bekijken we letterlijk per dag. Ons leven is al zo mooi nu hoe het is en dat is ons alles waard <3

Liefs,
Mel